Nowa historia. Rozdział I

Ugh! Poranek dziś nie należał do najlepszych...byłem strasznie niewyspany. Ale zacząłem go jak każdy: Kawa, wiadomości, ćwiczenia. Potem bieganie i dziś wyjątkowo basen. Co dziwne dziś się nieźle spociłem a jak to ja, nie pocę się wcale. A no tak, dziś rozmowa...ubrałem ten fioletowy garnitur i pojechałem. Pogoda zła nie była ale czego tu wymagać od jesieni? Przyjechałem jakieś 30 min. po wyjeździe.
Muzeum było strasznie opustoszałe. A kto mnie przywitał przy wejściu? Foxy zza kurtyny! 
-Christopher!-Ktoś krzyknął. Zza rogu wyszedł gruby mężczyzna w szlafroku...nie chcecie tego widzieć-Co tak długo?!

-W zasadzie to powinienem tu być za 5 min...

-Nie, spóźniłeś się o 5 min. Miałeś być o 10.00.

-No dobrze...będziemy tu rozmawiać? Czy pójdziemy do jakiegoś biura?

-Jak nalegasz...

Mężczyzna zaprowadził mnie do małego pomieszczenia z monitorami. Wytłumaczył mi że będę tu siedział jeśli dostanę tę robotę. Następnie zaprowadził mnie do większego pomieszczenia i podał wodę. Rozmawialiśmy o mnie i o moim ojcu. Gdy tylko usłyszał gdzie pracował, krzyknął:

-Masz tę robotę! Wstaw się dziś o 23.30 w twoim biurze.

Wyszedłem z tego muzeum nie dowierzając. Tata musi być ze mnie dumny! Zadzwoniłem do Taylor a ona w pisk...nareszcie będzie nas stać na wspólne mieszkanie! Ona też dostała pracę ale jako kasjerka. Spotykamy się pod Parasolkami i tam gadamy do wieczora bo przerwała nam burza. Odprowadziłem ją pod samą klatkę schodową. Wracając do domu zapomniałem o rowerze którym przyjechałem do muzeum. Ughh!! Teraz iść godzinę przez burzę po ten cholerny rower! No cóż truchtem zeszło mi na to 40 minut więc wsiadłem na rower i prędko pojechałem do cieplutkiego mieszkania. Gdy byłem przed mieszkaniem ujrzałem kartkę z ostrzeżeniem o opłacenie rachunku...rachunki! Zerwałem ją i położyłem się spać. Oczywiście krzycząc w poduszkę co oczywiste. Aha, za 4 godziny praca więc poszedłem spać. 
-Co to będzie...