Nocą - Rozdział VII:Płacz. Cz. II/II

ROZDZIAŁ VII

PŁACZ

     Marionetka rozpłakała się.

  - Puppi, już cicho, wszystko będzie dobrze, trzeba tylko odmalować… - próbowałam ją pocieszyć. Przytuliłam ją. Biedulka… nie dość, że cały czas musi chodzić w tej cholernej masce to w dodatku wszyscy ją dobijają z powodu wieku. Jest z nich wszystkich najmłodsza, ma jakieś trzy-cztery lata.

  - Nie będzie dobrze, nigdy, nigdy, nigdy! – otarłam jej małe łzy. – Oni mnie nienawidzą.

  - To nie prawda, Bonnie Cię lubi.

  - Ale ja nie o tych animatronikach! No, nie wliczając Freddy’ego. Chodzi mi o zabawki. Ta trójka ze sceny mnie prześladuje… brakuje im jeszcze tylko lisa do ekipy. Ja miałam go zastępować ale zamknęli mnie w pudełku… dlaczego wszyscy mnie tak strasznie nienawidzą? – wybuchła jeszcze gorszym płaczem. Naprawdę było mi jej żal…

     Jakiś czas później skończyłam odmalowywać jej oko i fragmenty ‘skóry’. Strasznie się ucieszyła, mogła już widzieć i wyglądała wprost świetnie, nie żebym się chwaliła czy coś. Postarałam się też wytłumaczyć jej, że już nigdy więcej mogłybyśmy się nie spotkać. Powiedziała mi, że będzie za mną tęskniła i nigdy o mnie nie zapomni. No i znowu się rozpłakała.

     Kiedy po raz setny mi podziękowała i obiecała, że nie będzie płakać założyła maskę i odesłałam ją do pudła. Porządnie nakręciłam pozytywkę i zaczęłam się zbierać. Reset zaczyna się za pięć minut.

     Następnej nocy wpadł do mnie Bonnie. Marionetka spała, inne animatroniki zajęły się swoimi sprawami i nie wtykały nosa w to co my robiliśmy. Jakiś czas przed wartą udało mi się znaleźć obydwoje oczu królika oraz maskę. Niezmiernie się ucieszył kiedy mu to powiedziałam. Jeremy uczył mnie jak naprawia się animatroniki, może jeszcze coś pamiętam.

  - No i gotowe! – powiedziałam zakańczając przyszywanie maski do głowy kochanego Boniacza. Nie zrobiłam może tego jakoś super mistrzowsko, ale wyglądało dość okay. Oczy też zadziałały. Za każdym razem gdy dotykałam jakiegoś niepodpiętego przewodu zaczynało boleć mnie serce. Podejrzane…

  - Dziękuję – rozklejał się przytulając mnie. Klatka piersiowa bolała mnie coraz bardziej, ale co tam. Dobrze, że się cieszy. To takie świetne uczucie kiedy wiesz, że komuś pomogłeś.

     Wyszłam na zewnątrz. Pogoda coraz bardziej się psuła – zbierały się czarne chmury zasłaniające piękne wschodzące słońce. Niby wiosna a jednak nie.

     Na drzwiach domu zauważyłam małą karteczkę. Na samym początku mogłam już zauważyć, że była od Vincenta – fioletowy atrament. Co on ma z tym kolorem?

Cześć Cherry!

Znalazłabyś jutro chwilkę?

Jeśli tak to super. Przyjdź na stację około szesnastej.

                                                    Vincent

     Spoko. Nie ma problemu. W sumie to dawno go nie widziałam, fajnie by było znowu pogadać. Jedyne czego się boje to tego, że której z nas może zrobić coś głupiego.