Nocą - Rozdział IV:Bonnie. Cz. II/II

ROZDZIAŁ IV

BONNIE.

  - Wszystko okay? –spytał.

     Przełknęłam ślinę i wzięłam oddech.

  - Taak, wszystko dobrze… - znowu skłamałam. Czułam się fatalnie.

  - Nie wydaję mi się – przyłożył mi rękę do czoła. – masz gorączkę…

  - Nic mi nie jest.

     Zapadła bezradna cisza. Jeremy sięgał już po słuchawkę telefonu, kiedy usłyszałam ciche szlochanie.

  - Słyszysz? – wyszeptałam.

     Spojrzał na mnie pytająco.

  - Płacz. Ktoś płacze.

  - Przesłyszało Ci się.

  - Ja naprawdę go słyszę.

     Jeremy włączył latarkę. W korytarzu stał Bonnie. Bez łapy, jak on sam mówił.

  - Dalej nie słyszysz?

     Wepchnął mi w ręce maskę

  - Zakładaj, ja się nim zajmę.

     Położyłam ją na stolę, wstałam tracąc równowagę i podeszłam do niego. Z oczodołów wyciekał mu jakiś płyn. Przykucnął przede mną i położył łapę na ramieniu. Zwinęłam się z bólu, na widok tego od razu ją ode mnie odsunął.

  - Oszalałaś?! – wyszeptał chłopak troszkę wyższym głosem.

    Nie słuchałam go. Teraz ktoś inny do mnie mówił. Bonnie...

  - Freddy wie co się wczoraj stało – powiedział głosem małego chłopczyka. – Mówi, że nie chce… on… oszalał… musisz się schować…

     Echem zabrzmiał Marsz Toreadora. Powoli się wycofał. Wzięłam zapasową maskę i usiadłam przed biurkiem w gotowości. Nastała cisza. Chwilę późnej usłyszałam również dziecięcy głos, tym razem wydawał się dojrzalszy. Freddy już tu był.

  - Co znowu zrobiłeś, głupku?! – wydarł się.

  - Nic Freddy, naprawdę nic, przyjacielu… - odpowiedział z wyczuwalnym strachem królik.

  - Kłamiesz.

  - Nie, ja bym nigdy nie skła…

     Urwało się. Zaraz po tym do pokoju wpadła oderwana maska Boniacza, a za nią leciało zmasakrowane, robotyczne oko. Biedaczek… no i teraz czas było na kroki. Ciężkie i powolne słychać coraz bliżej a ja w kompletnej panice. Wlazł do pokoju. Miał już ruszyć w moją stronę gdy tu nagle… wyłączył się? Czy on NAPRAWDĘ się wyłączył? Ściągnęłam maskę i wstałam. Nie mogłam uwierzyć.

  - Jak to w ogóle możliwe? – spytałam. Coraz bardziej kręciło mi się w głowie.

  - Nieważne… - spojrzałam w jego stronę. – ważne jest to, że w ogóle żyjesz, Idiotko.

     Pocałował mnie.  Po tym padłam na kolana. Nie miałam już siły. Z rany znowu zaczęła lecieć mi krew, Jeremy potrząsnął mną kilka razy.